تفسیر سوره ملک آیه  20- 21


#تفسیر_قرآن

#زندگی_با_قرآن

#تفسیر_نور



سوره 67. ملک آیه 20- 21

أَمَّنْ هَذَا الَّذِى هُوَ جُندٌ لَّکُمْ یَنصُرُکُم مِّن دُونِ الرَّحْمَنِ إِن الْکَافِرُونَ إِلَّا فِى غُرُورٍ
أَمَّنْ هَذَا الَّذِى یَرْزُقُکُمْ إِنْ أَمْسَکَ رِزْقَهُ بَل لَّجُّواْ فِى عُتُوٍّ وَنُفُورٍ


ترجمه
 آیا کیست این کسى که سپاه شماست و شما را در برابر (قهر) خداوند رحمن یارى مى‏دهد؟ کافران جز در فریب نیستند. آیا کیست آن که اگر خداوند رزقش را قطع کند به شما روزى دهد؟ بلکه آنان در سرکشى و فرار (از حقیقت) لجاجت مى‏کنند.

نکته ها
در آیات قبل سخن از قدرت الهى در زمین و آسمان بود. او مى‏تواند به زمین فرمان دهد که کفّار را در خود فرو برد، او مى‏تواند پرندگان را در آسمان نگاه دارد و.... این آیه عجز و ناتوانى بشر را به رخ او مى‏کشد که این انسان با تکیه بر کدام لشگر و با چه حمایتى این همه در برابر خداوند، لجاجت از خود نشان مى‏دهد. گویا مشرکان از ناحیه بت‏ها براى خود نیروئى احساس مى‏کردند.
«غَرور» به معناى فریب دهنده و «غُرور» به معناى فریب است.
ابزارهاى غرور متفاوتند و عامل آن شیطان است: «لایغرّنّکم باللّه الغرور»(14) آرزوهاى طولانى و وعده‏هاى اغفال گران وسیله غرورند.
در اینجا به عوامل بدبختى انسان اشاره شده است: غرور، لجاجت، سرکشى و فرار از حق. «عُتوّ» به معناى استکبار و تجاوز از حق و «نفور» به معناى اظهار تنفّر و گریز از حق است.
لجاجت، زمینه سرکشى وطغیان است و سرکشى، زمینه نفرت و فاصله گرفتن از حق.
تنها خداوند روزى رسان است. هم در دنیا روزى مى‏دهد: «خلقکم ثمّ رزقکم»(15) هم در برزخ روزى مى‏دهد: «بل احیاءٌ عند ربّهم یرزقون»(16) هم در قیامت روزى مى‏دهد. «یرزقون فیها بغیر حساب»(17)
13) نوح، 11.
14) لقمان، 33.
15) روم، 40.
16) آل عمران، 169.
17) غافر، 40.

پیام ها
1- فرد مغرور را باید به ضعف‏ها و ناتوانى هایش متوجّه نمود. «امّن هذا الّذى...»
 2- از ابزارهاى غرور، داشتن لشگر و سپاه است. «جُند لکم ینصرکم... الاّ فى غرور»
 3- کافران با تکیه بر قدرت‏هاى پوشالى، گرفتار غرور و فریب مى‏شوند. «جند لکم ینصرکم... ان الکافرون الاّ فى غرور»
 4- خداوند مجبور نیست که رزق دهد، بلکه مى‏تواند رزق دادن را قطع کند. «ان امسک رزقه»
 5 - یکى از راههاى توجّه به نعمت‏هاى خداوند، احتمالِ گرفته شدن نعمت‏ها است. «ان امسک رزقه» (در آیه دیگر از همین سوره مى‏فرماید: «ان اصبح ماءکم غورا»(18) اگر آبها به عمق زمین فرو رفته بود و شما به آن دسترسى نداشتید.)
18) ملک، 30.